13 Mayıs 2013 Pazartesi

UZAKLAR


                                                                                                                                                         
UZAKLAR


                 Uzaklar diye bir yer var ve çok sevdiğimiz herkes sanki orda yaşıyor. Mutluluk sadece orda mümkün ya da kalbimin sesini orda duyuyorum ya da daha çok seviyorum hayatı orda. Kelimelerden daha yakın değil bana, sesler kadar uzak; sustukça uzayan mesafeler…  
           Yalnız değilim aslında; sevdiklerim var sözde.  Kendimi kandırıyorum, biraz daha idare ediyorum, oyalıyorum serseri düşünceleri kafamda. Halbuki yalnızım herkes kadar ve herkes aslında biraz yalnızdır.
           Ve tek olmak değildir yalnızlık. Kalabalıklar içinde de yalnız olunabilir. Yan yanayken de mesafeler girebilir araya ve insan daha çok yalnız hissedebilir kendini. İki sokak ötedeki sevgilinle, aynı evin içindeki babanla, yan yana oturduğun sıra arkadaşınla arana mesafeler girebilir. Kokusunu duyduğun bir insanı dinlemez olursun, kopya verdiğin arkadaşına selam vermez ve her cümlene onunla başladığın birinin adını anmaz olursun. Yan yanayken yalnızlığı yaşarsın ve bir adım bile öteye gitmeden uzaklaşırsın sevdiklerinden.
           Kaybetmek işine gelir ve kaçarsın savaştan. Kendine yenilmekten korkar; gururun, kibrin, bencilliğin karşısında kendini zayıf hissedersin. Seni yalnızlığa iten yolda nefsinle o an kadar yakın olmazsın.             
           Hayat işte, kayıp savaşlar sonrası öğretir insana yalnızlığı ve uzaklar ülkesinin aslında yüreklerde olduğunu. 
           Belki de insanlar bu yüzden bu kadar yüreksiz.

Mesut ZORBOZAN

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder